Anton Paap, een icoon is ons ontvallen.

Ome Anton Paap, een begrip bij de KVS-ers die een bouwhuisje hebben of hebben gehad. Ondanks zijn 94 jaar nog altijd te vinden rond de loods van Leen om toe te zien hoe zijn kleinzoons huisjes stapelden op de auto en in de loods. Een gebromde opmerking hoe het beter kon of dat hij ze toch nog iets goed had bijgebracht.

De oude auto en later zijn scootmobiel bracht hem, als het even ging, nog naar de boulevard, waar hij uitkeek over de verenigingen en huisjes. Kwam ik hem tegen dan was er een knuffel, want ‘je kunt in je leven niet genoeg leuke  vrouwen zoenen’, zei hij dan.

Zocht ik hem op in zijn huis in Zandvoort, dan was er altijd koffie en iets lekkers. En de vaste verwelkoming: Hoe is het nu met mijn meissie?, wat hij tegen veel vrouwelijke bezoekers zei.

Ome Anton, een man van weinig woorden, maar in een goed gesprek kon hij haarfijn de nuance vinden waar het niet lekker ging of waar hij met wat wijze raad een duwtje in de juiste richting kon geven. En ook altijd een grapje of een verhaaltje dat een lach op mijn gezicht bracht, en nu weer doet, terwijl ik eraan denk.

Een fantastisch mens die ik ga missen en ook altijd met warme gedachten zal herinneren.

‘Hij is niet verloren, wat hij zei dat blijf ik horen’.

Hélène Le Belle

Eén gedachte over “Anton Paap, een icoon is ons ontvallen.

  • 15 november 2019 om 16:10
    Permalink

    Mooi.

Reacties zijn gesloten.